Afdrukken

Pasta Spinazie - Tomaten Soep

22 januari 2016


Dat was het dan. Alle tafeltjes en stoeltjes zijn opgestapeld en er is gisteren nog even goed schoongemaakt. Maandag neem ik het laatste deel van de Cito af en heb ik mijn eindbeoordelingsgesprek. Dan is het klaar, finito. Ik heb er buikpijn van. De emotionele rollercoaster waar ik in zat is gestopt. Op zijn kop in een looping. Ik kan even niet verder, maar ik wil er eigenlijk wel uit. Het lukt me niet. Eigenlijk ben ik altijd heel goed in afscheid nemen, maar dit valt me zwaar. Huilende kinderen en huilende moeders. Complimenten en lieve kaartjes die bij de cadeaus zaten die ik 's avonds uitpakte, zorgde ervoor dat ik het ook niet meer droog hield. Even huilen en toen weer doorgaan. Ten minste dat was wat ik dacht.

Want woensdag liep de achtbaan nog, maar die stopte donderdag toch wel abrupt.  Donderdagmiddag ben ik maar even weggelopen uit mijn lokaal. Ik kon het niet meer aanzien, zo'n leeg lokaal. Het was niet meer van mij. Ik had niet echt meer een plekje op deze school dat echt van mij was. Een moeder die me 's middags nog even het grootste compliment van de wereld gaf. Een mentor die met mij mijn eindgesprek voert. Het is over, klaar, gebeurd.

Maar ergens diep vanbinnen voelt het alsof ik mijn kids in de steek laat. Alsof ik ze aan hun lot overlaat en ze gewoon zomaar de wijde wereld in stuur, zonder dat ik heb afgemaakt waar ik aan ben begonnen. Dat zit niet in de aard van het beestje. Ik heb altijd geleerd dat je moet afmaken waar je aan begint. Ik stap hier halverwege uit. Het is niet anders dat weet ik wel, maar wat maakt afscheid nemen dan zo zwaar? Zijn het de lieve woorden van ouders en collega's. Of is het de vriendschap die ik heb opgebouwd met mijn mentor die straks ook weer abrupt weg is. Ergens abrupt uit stappen kan ik heel goed, waarom kan ik dat dan nu niet. Mijn moeder zei het slijt wel dat gevoel. Alsof mijn relatie over is. De liefde moet slijten en alleen de mooie dingen blijven dan over. Werkt afscheid nemen zo? Hebben de kinderen het net zo zwaar of stel ik me aan? Het is best wel gek dat afscheid nemen.

Zo liep donderdag één van de stagiaires waar ik heel close mee heb samengewerkt zomaar weg. Ik dus ik doei he tot nooit meer ziens. O... je bent voor het laatst wat gek. Ja zei mijn mentor heel gek dat ze er volgende week niet meer is. Ja hoor daar ging ik weer bijna huilen. Op donderdag probeer ik altijd snel weg te zijn, want dan is het eigenlijk geen stage dag. Nu wilde ik niet weg, omdat ik wist dat ik nog maar één keer terug zou komen. Maar goed de high tea van afgelopen woensdag was meer dan geslaagd en ik heb dan ook veel te veel gegeten. Dus moet er weer gelijnd worden. Deze soep is mager, maar vult enorm. Een echte aanrader in een dieet week. 




Voor 2 personen

 

Ingrediënten

Spinazie
Kippenbouillon (2 blokjes )*
Melk
Knoflook
Tomatenblokjes met tomatensaus( in blik)
Perline (met kaas)
Peper & zout

 

150 gram
1 liter 
250 ml
2 teentjes
800 gram
250 gram
naar smaak

* Wil je een geheel vegetarisch gerecht? Vervang de kippenbouillon door groentebouillon

Benodigdheden

Grote pan
Soeplepel
Knoflookpers
Maatbeker

Bereiding

  1. Pers de knoflook
  2. Breng de kippenbouillon met de tomatenblokjes aan de kook
  3. Voeg de knoflook en de melk toe. Breng ook dit aan de kook
  4. Voeg nu de spinazie en de pasta toe. Breng op smaak met zout en peper
  5. Laat de soep nu inkoken voor ongeveer 20 minuten.