Afdrukken

Monchou Pindakaasrotsjes

15 juli 2015


Stress volgens synoniemen.net ook wel bekent als druk, nervositeit, overbelasting, spanning, zenuwachtig. Voor iedereen voelt stress anders. Voor iedereen is stress iets anders. Toch weet altijd iedereen beter hoe je er mee om moet gaan dan jij zelf. Iedereen heeft er een mening over, terwijl iedereen het anders ervaart. Stress ken ik al jaren. Ik grap wel eens dat ik leef op stress. Tot begin dit jaar dacht ik dat stress iets was wat ik alleen ervaarde, maar niets bleek minder waar.

Ik ging naar een symposium over "The perception of succes, the perfect human, who do we have to be?". Een symposium over dat we steeds meer het idee hebben dat we perfect moeten zijn. Perfect in ons werk, ons gezin en vooral wij moeten perfect zijn.  Naast de sprekers werden er ook workshops gegeven. Zo ben ik naar een documentaire geweest over paniek aanvallen. Herkenbaar? Zeker. Ik herkende de momenten, waarop het je te veel wordt. Je kan de situatie niet meer overzien. Je raakt in een negatieve spiraal. Alleen kun je er niet uitkomen, maar alles wat een ander zegt ervaar je als negatief. Ik heb/had ook paniekaanvallen. De blinde paniek gaat bij mij over in huilen en hyper ventileren. De documentaire was confronterend. Vooral, omdat de maker vertelde dat mensen uit het creatieve vak er over durfden te praten. Mensen uit medische vakgebieden hadden ook deze aanvallen, maar wilde niet op film. Want wie wil er nu geholpen worden door een dokter die bekent is met paniekaanvallen? Het taboe dat hier werd besproken is het taboe dat ligt rond om een paniek aanval. Ik herkende het, ik herkende de pijn en de schaamte. Totdat ik naast me keek. De persoon naast mij was in tranen. Compleet. Wat bleek ook zij herkende zich in de film, was net als ik in gesprek geweest met professionals, mensen die haar net als ik niet hebben kunnen vertellen hoe je het kan oplossen of hoe je van je paniekaanvallen afkomt.

De eerste stress aanval of paniekaanval is het ergste. Het engste, je weet niet wat je overkomt. De tweede voel je aankomen, maar je kan er niks mee. Bij de derde komt het besef dat er iets niet goed is. Je schaamt je, je weet niet naar wie je moet of met wie je moet praten. Je hebt het idee dat je er alleen voor staat, dat niemand je begrijpt dat niemand je kan helpen. Zolang er niks aan de hand is kun je er nuchter over praten, je weet hoe je het moet oplossen, maar wanneer het moment daar is, lukt je dat niet. Het is frustrerend en problematisch. Het belemmert je of in ieder geval mij. Je hebt mensen, zoals mijn vriend of mijn broertje waarbij het lijkt alsof alles in hun leven komt aanwaaien. Het lijkt alsof ze nergens voor hoeven te werken. Hun toetsen met twee vingers in hun neus halen en geen stress kent. Ik ben een persoon die altijd hard moet werken en me vooral veel en vaak wil vergelijken met dit soort mensen. Al jaren ben ik bekend met faalangst. Ik leef letterlijk op stress. Ik ben chaotisch in mijn hoofd en heb daardoor leren plannen, leren organiseren. Alles zo goed mogelijk op een rijtje. In momenten dat daarbij druk komt kijken, ontstaat er overbelasting. Ook wel een synoniem voor stress. Overbelasting en druk zorgt voor nervositeit en zenuwen. Dit zorgt voor spanning. Elke spier in mijn lijf staat stijf van de stress in tijden van tentamens en deadlines. Ik slaap minder vast, maar presteer wel. Niet goed, maar voldoende. Ik heb er mee leren omgaan. Ik kan mijn stress in proporties door mijn lichaam laten vloeien, maar dat heb ik moeten leren.  Ook moet ik het de hele dag blijven controleren. Als ik maar even grip verlies dan kun je me opvegen. Allemaal het resultaat van een cursus die ik heb gedaan. Er zijn tijden dat ik dit niet kan, dat ik erover wil praten, maar bang ben om afgeschilderd te worden als een zeur. Mijn vriend heeft samen met mijn moeder het zwaarst te voortduren. De eerste paar maanden zocht ik constant naar ruzie. Door even lekker te schreeuwen raak je de spanning kwijt. Of dit goed is voor je relatie, nee. Maar zeg nu zelf heb jij niet soms expres ruzie gezocht om dat je gespannen was? Waar ging die ruzie over? Over een paar sokken die ergens lagen waar ze niet hoorde? Inderdaad het gaat nergens over, maar de spanning moet uit je lichaam. 

Dan het besef dat je het taboe moet oplossen. Zoals een tabletje in een glas water. Je moet hem vertellen van de stress, de druk en de zenuwen die je ervaart rondom deadlines en tentamens. Maar dat is lastig. Uit eindelijk snapt ie het, maar begrijpen zal hij nooit doen. Hij/zij voelt niet wat jij voelt en je wil ook niet dat hij/zij dat ooit gaat doen. Dat is niet erg, maar nu kun je heerlijk huilen. Voor de rest van de wereld ben je een zeur.  Iemand die altijd alles haalt, maar ook altijd zegt ik weet niet of ik het heb gehaald. Maar wat maakt het uit? Want hoe jij 's avonds thuis zit na zo'n tentamen zien ze niet. Ze zien je niet huilen, ze zien/voelen je zweterige handjes niet als je een cijfer terug krijgt die je moet openen op de computer en dan je nummer nog moeten zoeken in een bestand, ze zien de stress niet achter de zeur. Stress is iets menselijk, maar bij sommige van ons is het niet controleerbaar. Zoals dus bij mij. Ik kreeg cijfers terug die me zouden vertellen of ik zou mogen gaan afstuderen volgend jaar. Twee nachten heb ik amper geslapen. Daar lag ik mijn dekentje gerold op de bank series te kijken. Ik durfde niet naar bed. Zodra ik mijn ogen sloot zag ik het doem scenario. Gisteren gebeurde wat er in lange tijd niet was gebeurt. Ik voelde het. Mijn spieren strak, mijn traanbuizen gevuld. Ik zag me alweer hard werken, uitlopen, mezelf, een teleurstelling voelen voor iedereen, een loser, iemand die overal vier keer zo hard moet werken als iemand anders. Alles kwam eruit en nu geen verhalen van je stelt je aan, maar een begrip vol persoon naast me. Begripvolle vrienden over de app die me lieten zien wat ik allemaal had bereikt dit jaar. En toch was het er vanochtend weer. De blinde paniek, de kloppende buik en de tranen. Als een donderslag bij heldere hemel. Toen het verlossende woord eindelijk kwam, kwam alles eruit, ik had het gehaald. Ik heb tien minuten gehuild. Gewoon om het feit dat ik dit geen loser hoefde te zijn. En eindelijk zo kon zijn als iemand anders. Het taboe om mijn omgeving opgelost, en mijn paniekaanvallen weer netjes in hun hokje gestopt.




Dit recept is ontstaan toen ik veel stress had. Om even aan te tonen dat stress niet altijd een slecht resultaat hoeft te zijn.  

Ingrediënten

Bloem
Rietsuiker
Monchou
Boter
Ei
Baking powder
Vanille extract
Zout 
Pindakaas

 

160 gram
153 gram
100 gram
60 gram
1
1 theelepel
1 theelepel
1 mespuntje
185 gram

Benodigdheden

Mixer
Mengkom (2)
Zeef
Weegschaal
Bakpapier
Bakplaat
Oven
Houten lepel
Smarties ( optioneel )

Bereiding

  1. Verwarm de oven op 180 graden
  2. Zeef in een mengkom de bloem, baking powder en de zout. 
    Meng door elkaar met een houtenlepel
  3. Mix in de ander mengkom de boter, suiker en de monchou tot een luchtig geheel. 
  4. Voeg de vanille, het ei en de pindakaas toe en blijf mixen
  5. Voeg nu het bloemmengsel toe en mix alles tot er een stevige massa ontstaat.
  6. Leg het bakpapier op de bakplaat
  7. Schep nu een theelepel van het deeg in je hand en rol er bolletjes van.
    Druk er eventueel smarties of andere versiering in. 
  8. Leg de bolletjes 3 cm uit elkaar en zet ze voor 10 min de koelkast.
  9. Bak hierna de rotsjes voor 12-14 min
  10. Laat ze afkoelen voor je ze serveert.