Witte chocolade cake met spikkels

25 augustus 2015


Sporten is iets wat ik graag doe, of misschien deed. Toen ik jong was ( nu klink ik heel oud, maar dat ben ik natuurlijk niet ) sportte ik 3 keer in de week. Vanaf mijn 16e werd dit twee keer. Ik stopte namelijk met hockeyen om medische redenen en ging paardrijden. Toen ik in Groningen ging wonen, werd ik lid van de ACLO. Dit is de studentensportvereniging van Groningen. Je kan ook lid worden als je geen student bent, maar dan betaal je ook twee keer zo veel. Bij de ACLO kun je voor een acceptabel bedrag per jaar ( 55 euro ) onbeperkt mee doen aan groepslessen.


Zo heb ik bodyfit, dansen en zwemmen gedaan. Maar op een gegeven moment zaten die groepen elke keer zo vol dat je, je buurvrouw met jumping jacks een koppie kleiner sloeg. Laten we het over de rond vliegende zweetdruppels niet hebben. Daarnaast werden de meisjes steeds dunner en ik steeds dikker. Het plezier dat ik eerst beleefde verging me langzaamaan. Daarom besloot ik weer te gaan paardrijden. Een dure hobby, maar ik leerde nieuwe mensen kennen en donderde van mijn paard. Helaas werd ik daarna niet meer echt de oude en bleef bang. Niet voor mijn paard, wel voor het vallen. Ik heb namelijk aan mijn rechterarm een zenuwbeschadiging. Sinds 2 jaar ben ik pijnvrij. Na 4 jaar lang pijn te hebben gehad is dit echt een verademing. Bij elke klap die mijn arm opvangt, komt de gedachten aan de pijn terug. Toen ik een nieuwe baan kreeg en op vrijdag moest gaan werken ben ik dan ook gestopt. 

Sinds ik kan bewegen, beweeg ik op muziek. Mijn soepele heupjes heb ik ook daarvan. Jong geleerd is oud gedaan. Al snel na het behalen van mijn zwemdiploma ging ik op ballet. Het is en was een groot onderdeel van mijn leven. Tot mijn 18e heb ik dan ook trouw op dezelfde balletschool elke maandag mijn lessen gedanst. Toen ik ging verhuizen heb ik mijn spitzen aan de wilgen gehangen. Toen het paardrijden buiten de aclo me zo goed beviel, ben ik ook direct opzoek gegaan naar een balletschool die me wel wilde hebben. Ik was ondertussen 5 jaar gestopt, maar vanaf dag één kriebelde het alweer. Het niveau van de groep ligt stukken hoger dan die van mij, maar dat geeft niet zo blijf ik mezelf uitdagen. De enige zweetdruppels die nu door de zaal vliegen zijn die van mij. En de enige losvliegende armen en benen die je ziet zijn die van mij. Dus ik ben nu heerlijke andere tot last. Toch heb ik een hoop nieuwe lieve mensen ontmoet. Maar mijn grootste liefde blijft toch hockey. Nu het EK op de buis is zit ik elke avond trouw de wedstrijden te volgen. Dat gaat met het nodige commentaar en geschreeuw. Gelukkig voor mijn moeder, zijn mijn vader en ik 180 km van elkaar gescheiden, want anders zaten we zo samen op de bank ( zo vader zo dochter ). Bij ons waren de rollen ook een beetje omgedraaid thuis. Mijn broertje keek wel eredivisie, maar om andere sporten gaf hij niet. Daar kwam ik om de hoek. Ik keek namelijk alle sporten ( behalve tennis want daar snap ik de regels niet van ). Ik ging met mijn vader naar grote hockeyevenementen en konden er dan uren over praten. Mijn moeder was een trouwe fan als ik zelf aan het hockeyen was, maar of ze het ook begreep vraag ik me wel eens af. 
Gelukkig is het EK in Londen en hoef ik er niet voor op te blijven. Ik ben namelijk ook wel eens uit mijn bed gegaan om deze sport op tv te zien. Nouja op internet. Gelukkig heeft de NOS nu overal een live stream van en kun je alles volgen. Vriendlief weet niet hoe snel hij de laptop moet pakken. Hij is helemaal geen sport fanaat en als ik enthousiast op de bank zit, zit ie me aan te kijken alsof ik één of andere ziekte heb. Ik heb ook een ziekte een sportkijkziekte. Want tegenwoordig sport ik niet meer zoveel. En dat vertelt de weegschaal mij ook elke ochtend. De haat liefdes verhouding is weer terug met dit ding. Of misschien was hij vanochtend wel gewoon kapot dat kan ook nog. In ieder geval heb ik vandaag weer calorieën verbrand met schreeuwen naar de tv en vooral veel commentaar leveren. Tja de beste stuurlui staan aan wal. Het lekkerste is mensen hard zien lopen terwijl jij wat lekkers eet. Hoe kan dat beter met deze sinner? Super makkelijk te maken, maar wel met enige oven tijd. 

Ingrediënten

Witte chocolade
Boter
Suiker
Eieren
Zout
Vanille extract
Bloem
Spikkels

 

170 gram
85 gram
150 gram
2
snufje
1 theelepel
226 gram
100 gram

Benodigdheden

Pan
Vuurvast bakje
Mixer
Mengkom
Oven
Cakevorm (hoog 10 cm doorsnede)
Bakpapier
Bakspray
Spatel

Bereiding

  1. Verwarm de oven op 180 graden
  2. Bekleed de onderkant van de vorm met bakpapier en spray de rest in met bak spray
  3. Smelt de chocolade au bain marie
  4. Doe de chocolade met de boter en de suiker in de mengkom en mix alles door elkaar
  5. Voeg dan de eieren, zout en de vanille toe
  6. Mix als laatste de bloem er door heen
  7. Roer nu 75 gram spikkels door het mengsel
  8. Giet het mengsel in de bakvorm en strooi de overige spikkels over de bovenkant
  9. Bak de cake voor 50-60 minuten gaar.
    Check de gaarheid met een prikker.
    Het mengsel blijft wel iets vochtig doordat de chocolade pas hard wordt nadat het uit de oven komt.