Quinoa groente koekjes (vegetarisch)

29 november 2015


Zoveel zou ik los willen laten over de oudergesprekken, maar helaas mag ik dat niet. Soms zou ik over iets heel graag de discussie hier willen openen, maar dit zijn vertrouwelijke zaken en dan heb ik net als een advocaat, dokter of verpleegkundige een zwijgplicht. In sommige gevallen is dat heel moeilijk. Je wil graag bepaalde zaken openstellen voor discussie, maar doordat je niks mag zeggen is de discussie niet compleet en kunnen er geen eerlijke meningen worden gevormd. Maar ouders hebben dat niet. Zij mogen van alles van je vinden en daar over praten.

Soms vind ik dat wel lastig, want positieve zaken komen vaak niet op je bordje. Het zijn vaak de negatieve dingen die gezegd worden. Mensen komen eigenlijk altijd alleen maar langs als ze iets negatiefs hebben. Dat is niet alleen in mijn professie zo, maar ook in alle andere. neem bijvoorbeeld een restaurant. We hebben nu recensie sites zoals couverts en iens. Op deze site vind je vaak alleen maar negatieve dingen. Mensen die positieve ervaringen hebben laten ze vaak achterwege op dit soort sites. Zij doen meer mond op mond reclame. Dus als ze dan ergens op visite zijn zeggen ze o daar moet je eten want..... Toch is het best frustrerend als mensen je alleen negatieve dingen vertellen. Ik heb zelf geleerd dat voor één negatieve gebeurtenis er drie positieve tegenover moeten staan. Dat betekend dat als ik tegen een leerling iets negatiefs zeg, bijvoorbeeld dat doe je niet zo handig, of dit is niet zo netjes ik die dag drie dingen moet zeggen om dat ene negatieve puntje op te heffen. Doe je dat niet dan zou een kind compleet gedemotiveerd thuis kunnen komen.

En dat willen we natuurlijk niet, want stel je voor dat we dan bezoek krijgen. Ik merk dat we steeds meer op eieren gaan lopen. Maar uitvallen tegen iemand begint wel de normaalste zaak van de wereld te worden. Iedereen vindt zich zelf het beste en wil als een prins of prinses behandeld worden. De maatschappij wordt steeds egocentrischer. Het bijzondere aan deze gebeurtenis is dat niemand het leuk vindt om aangevallen te worden of dat er nare dingen tegen je worden gezegd. Maar vaak ben je jezelf er niet bewust van dat je net 10 minuten geleden precies hetzelfde hebt gedaan tegen de persoon naast je. We zijn ons niet meer bewust van onze reacties, omdat wij vinden dat alles goed gaat, wij zijn perfect en maken geen fouten. Maar die persoon die je net aanviel of over je praatte dat gaat wel onder je huid zitten. Door mijn stage ben ik me wel bewuster gaan worden in wat je wel zegt en wat je niet zegt. Als mensen negatief reageren, reageer ik juist overdreven positief. Waarom het leven zo moeilijk inzien? Maar dat geld ook voor gesprekken in de supermarkt bij de caissière of tegen een juf in een tien minuten gesprek. Beide kramen echt geen onzin uit en hebben een bepaalde kennis die jij en ik niet bezitten. Je hoeft niet alles klakkeloos over te nemen, maar misschien moeten we ons wel bewust worden van de reacties die we geven op andere. Je kan uitvallen tegen die persoon, omdat ze even niet zo'n subtiele opmerking maakte, maar misschien heeft ze ruzie gehad met haar vriend, is haar relatie uit of heeft ze misschien de bus gemist naar haar werk en komt ze nu te laat wat ze heel vervelend vindt.

We kunnen niet kijken in het hoofd van de ander. Maar door elkaar constant te bekritiseren, maken we het leven niet mooier. Laten we onze kinderen ook leren om andere te helpen, om interesse in een ander te tonen. Laten we ze leren dat als iemand kritiek op ze heeft dat dit niet gelijk negatief hoeft te zijn. Laten we ze niet zo egocentrisch worden als dat we zelf zijn geworden. Iedereen kan leren, want jong geleerd is oud gedaan. De wereld wordt elke dag een beetje lelijker, omdat we elkaar niet respecteren, andere niet tolereren. Kinderen nemen dat over, ze nemen ook alle excuses die je voor hun maakt over. Ik denk dat het belangrijk is dat we kinderen een andere wereld gaan laten zien dan de lelijke wereld die er nu is. Pas vroeg een leerling na de aanslagen van Parijs "Juf hebben we nu een 3e wereldoorlog?" Daar wil je toch eigenlijk geen ja op zeggen? Wil je toch een beeld krijgen hoe ouder gesprekken gaan of wil je zelf tips hoe je als ouder beter gesprekken in kan gaan? Het artikel van CNN kan je helpen, klik daarvoor hier.

 Voor ongeveer 12 koekjes

Ingrediënten

Quinoa
Ei
Bosui
Bieslook(gedroogd)
Peterselie( gedroogd)
Grana Padano
Panko breadcrumbs
Zout

 

150 gram
2

2 eetlepels
2 eetlepels
40 gram
40 gram
snufje

Benodigdheden

Mengkom
Vergiet
Koekenpan
Olijfolie

Bereiding

  1. Snipper de bosui in kleine stukjes en gooi ze in het vergiet.
    Spoel goed af met water en zorg dat er geen zand achter blijft
  2. Kook de Quinoa volgens de verpakking en laat het afkoelen
  3. Meng nu alle ingrediënten in de kom goed door elkaar. Doe dit totdat er een compacte massa ontstaat.
  4. Verdeel het nu in 12 stukken
  5. Rol er eerst bolletjes van en maak ze dan plat met de palm van je hand.
    Maak ze ongeveer 3 cm dik, anders vallen ze snel uit elkaar
  6. Verhit olijfolie in de koekenpan
  7. Bak de koekjes aan beide kanten goudbruin ( duurt ongeveer 3-4 min aan elke kant )
  8. Laat ze nog even uitlekken op keukenpapier en serveer ze daarna eventueel met nog wat kaas.