Varkenshaas met een korst van noten

15 juni 2015


Ik zal deze week wat minder op dit front te vinden zijn. Dit zal een beetje anders zijn dan anders. Er moet echt even gestudeerd worden en er moeten tentamens worden gehaald. Maar de motivatie is terug, want vandaag ben ik aangenomen op mijn LIO plek. Ik heb even een dansje gedaan en toen moest er weer gestudeerd worden. Ook zijn er nieuwe series uit, zoals Orange is the new black en Sense8. Deze series zijn van netflix en dat betekent dat er gelijk een heel seizoen beschikbaar is. DVan sense8 hebben we seizoen al helemaal gezien en Orange is the new black zijn we bijna door heen. Dan was er ook nog de "schokkende" ( voor vele fans ) finale van de Game of thrones. Helaas heb ik een fanaat op de bank die alle boeken heeft gelezen, dus ik kan al aan zijn glim oogjes zien dat er weer wat gaat gebeuren.

Met andere woorden naast het studeren en het series kijken schiet het bloggen er een beetje bij in. Maar soms moet je even afstand nemen om te kijken hoe iets zich ontwikkeld. En mijn inspiratie is weer terug. Dat kun je ook zien in onderstaand recept. Vriendlief heeft weer een pareltje gevonden, die we weer een beetje aangepast hebben naar onze standaarden. Niet echt een goedkoop gerecht, maar wel één waarmee je jezelf en je gasten versteld zal laten staan. Vandaag zal ik iets vertellen over mijn laatste stage dag, want dat had ik beloofd. Maar eerst iets over de eerste stage dag

De eerste stage dag is altijd een rare dag. Ik zorg altijd dat voordat de eerste stage dag begin ik al ben langs geweest op mijn nieuwe stageschool. Ik moet altijd eerst zoeken waar ik überhaupt heen moet of waar ik moet zijn. Dan heb ik google maps in de aanslag voor het geval ik het niet weet. Ook bekijk ik op internet plaatjes van het schoolgebouw zodat ik het kan herkennen als ik er langs loop of fiets. Ik heb mijn mentor dus pas één keer ontmoet als ik daar een klas met 20 tot 30 vragende gezichtjes binnen kom en ga dan maar les geven. Je weet nog niks van de routines, regels of aanpakken, maar je vertrouwd op je instinct en gaan met die banaan. Maar weggaan is eigenlijk nog veel raarder. Je neemt afscheid van een school waar je een jaar lang van alles hebt geleerd, nieuwe mensen hebt ontmoet, maar deze mensen weten eigenlijk niet dat je weggaat of wie je bent. Voor hun ben je gewoon een stagiaire, waarmee ze praten wanneer het hun uitkomt. Zo voelt het ten minste. Ik heb nooit meer wat gehoord van oude mentoren en ik zou mijn eerste mentor nog net bij naam kunnen noemen. Voor de rest weet ik ook niet zo heel veel meer van die school. Dit jaar was dat anders. Mijn mentor van het eerste half jaar kwam nog wel eens bij me binnen vallen en nu had ik ook wat meer contact met de andere docenten. Toch op een school die zo groot is als de gene waar ik nu stage heb gelopen vraag ik me af of ze weten hoe ik heet of wie ik überhaupt ben. Bij de kinderen is het een heel ander verhaal. Als je een klik hebt met de klas zullen ze je blijven aanbidden heb ik gemerkt.

Vorige week donderdag was ik dus voor het laatst. De laatste opdrachten moesten gedaan worden, ik had een mooie traktatie gemaakt, een leuk spel bedacht ( die binnen 5 min weg was ) en een cadeau gekocht voor mijn mentor. Toch merk je pas echt hoe zwaar de kinderen het hebben dat je weggaat als het moment ook echt daar is. Er begon er 's ochtends al één of ze me niet kon ontvoeren en meenemen naar huis. Een andere leerling begon bij het overhandigen van de cadeaus bijna te huilen Weer een ander wilde de hele middag knuffelen of bij mij in de buurt zijn en steeds zeggen "juf ik vind het echt jammer dat je weggaat". Aan het einde van de middag kreeg ik één grote groepsknuffel, waarbij één van de stilste jongens zijn "ik ga je missen juf, ik vond het gezellig". Thuis ben ik eens rustig gaan zitten voor alle mooie tekeningen en verhaaltjes die de kinderen hadden geschreven. Wat bleek ze vonden me allemaal een strenge maar wel gezellige juf. Het moment dat je afscheid neemt van je mentor is ook heel raar. Ik kreeg de volgende dag gelijk al allemaal foto's van het spel wat ik met ze had gedaan en zondagavond kreeg ik een berichtje of ik een stukje wilde schrijven voor de schoolkrant. Er was nog een bladzijde over en hij wist hoe druk ik het had, maar of ik toch alsjeblieft iets wilde typen. Ik geloof er niks van dat er "toevallig" een bladzijde over was, maar vooruit. Dus vanmiddag heb ik een stukje geschreven voor de schoolkrant. Ik was dus echt niet zomaar een stagiaire en ik word niet zomaar een juf. Ik word een strenge, maar lieve en rechtvaardige juf. Een juf die ik altijd al heb willen zijn en die er altijd voor je is of je het nu nodig hebt of niet. 

Voor 2 varkenshazen

 

Ingrediënten

Varkenshaas
Pistachenoten
Pecannoten
Boter
Panko breadcrumbs 
Rozemarijn ( gedroogd)
Bieslook ( Gedroogd )
Dijon mosterd

 

2
95 gram
80 gram
60 gram
75 gram
2 eetlepels
1 eetlepels
2 eetlepels

Benodigdheden

Koekenpan
Staafmixer
Oven
Olijfolie
Steelpan
Bakpapier* 

* Optioneel

Bereiding

  1. Verwarm de oven op 180 graden
  2. Verwarm de koekenpan met 1 eetlepel olijfolie
  3. Bak de varkenshaas aan alle kanten 1-2 min, zodat je geen rode stukken meer ziet en leg apart op een bord 
  4. Doe de nootjes, panko breadcrumbs en de kruiden in de staafmixer en mix ze tot kleine stukjes
  5. Smelt de boter en roer deze door het mengsel van de noten
  6. Leg de varkenshaas op de bakplaat eventueel met wat bakpapier eronder
  7. Besmeer elke varkenshaas met 1 eetlepel mosterd aan alle kanten 
  8. Schep nu de noten erop en druk goed aan met je handen of met een lepel. Zorg dat je alle kanten goed aandrukt
  9. Bak voor 15 min in de oven
  10. Gelijk serveren