Gegrilde Aubergine met feta en tomaatjes

8 juni 2015


Iedereen kent het in zijn leven, gebrek aan motivatie, toe aan vakantie en niet genoeg uren hebben in een dag. Van deze drie en meer heb ik last. Een to do lijst waar je u tegen zegt, maar eigenlijk niet meer weten waar je moet beginnen. Je slaapt te lang of eigenlijk te kort, want als je wakker wordt wil je eigenlijk al weer naar je bed. Mijn plan zieke geest raakt overbelast. De controle slipt langzaam uit mijn handen weg en de stress&paniek beginnen toe te nemen. Want zonder controle heb ik volgens mezelf geen leven. Het enige zinnetje dat ik voor me kan zien is "Je moet deze toetsen halen anders mag je niet afstuderen". Ik werk al maanden naar deze toetsen toe en nu op dit moment zegt mijn lijf je had ergens vakantie moeten nemen.

Ergens had je uit moeten slapen een ander stemmetje zegt ga studeren hup schiet op. Ik denk dan altijd aan Pluto die een zwarte Pluto op zijn ene schouder had en op zijn andere schouder een witte. Soms voel ik me ook zo. De zwarte zegt dan je kan best even ontspannen, maar de witte zegt kom op nog een half uurtje schenk nog even een kop thee in. Helaas luister ik vaker naar het witte engeltje dan naar de zwarte, waardoor ik nu ongemotiveerd ben, dikke stress heb omdat ik het idee heb dat ik allemaal niet ga halen. Het zwarte engeltje zegt dat ik me niet zo druk moet maken dat het allemaal wel goed komt. Wat vriendlief overigens ook zegt, maar toch is het witte engeltje veel meer aanwezig.

Ik weet dat alles wat ik doe inclusief mezelf zoveel druk opleggen echt alleen zelf doe. Er is niemand die om me heen zegt dat ze minder van me zullen houden als ik het niet haal. Maar ik ga wel minder van mezelf houden. Het gevoel dat ik heb gefaald met mijn eerste studie gaat nooit meer weg. En ik wil en ik zal niet nog eens falen. Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft ervaren in zijn leven. Dat hoeveel uren er ook in een dag zaten het er niet genoeg waren om je probleem op te lossen. Dat je nog zo hard kon werken of dat je zo hard werkte en dat je het net niet haalde. Dat je de hele wereld wel verrot kon schelden en dat je daarna het liefste in een hoekje wilde gaan huilen. Op dat moment waren er te veel uren in een dag, want het kon niet snel genoeg morgen zijn. Deze momenten heb ik helaas meer dan één keer meegemaakt. Twee keer met het niet halen van mijn VWO examen, één keer met het stoppen van mijn studie en afgelopen februari met het niet halen van twee toetsen die ik moest halen voor mijn afstuderen. Ergens zit er dan een knop dat ik nog harder wil en zal gaan vechten. Maar ook het vergelijken met anderen waarom hij/zij wel en ik niet? Ben ik echt zo dom of minder goed. Zit ik wel op mijn plek hoor ik hier wel thuis. En alle andere negatieve vragen die in mijn hoofd spelen. Vroeger kon ik er dagen of zelfs weken in blijven hangen. Nu huil ik en ga ik verder. Waar ik de energie vandaan haal? Geen idee. Maar ik ben er wel sterker door geworden. Ik weet waarvoor ik vecht en ik weet waarom ik ervoor vecht. Als je leven altijd maar voor de wind gaat, hoef je jezelf nooit af te vragen waar doe ik het voor? Word ik hier wel gelukkig van? Je weet niet waarvoor je vecht of hoe je moet vechten en soms moet je in je leven vechten. Vroeger was ik jaloers op mensen waarbij alles maar goed ging. Die nooit tegen een muur aanliepen die ze kapot moesten slaan. Op één of andere manier liepen die altijd maar door die muur heen. Maar wat nu als je 50 bent en je loopt tegen een muur aan? Een muur die je nooit in je leven hebt gezien? Of een joekel van een beer op je pad waarvan je niet weet hoe je die moet benaderen. Moet je hem bevechten of juist vrienden worden? Dat lijkt me echt dramatisch. En dan krijg je dus een midlife crisis. Beren en muren ....ik heb ze ondertussen al genoeg gehad op mijn pad. Mijn moeder was dan altijd de sjaak. Een huilende Maaike aan de telefoon, die weer advies nodig had over haar beer. De ene muur had ik afgebrokkeld in een week, de ander duurde maanden zelfs jaren. De grootste muur duurde totdat ik mijn vriend tegen kwam die hem voorzichtig heeft helpen afbreken. Die me heeft laten zien dat je met sommige beren beter vrienden kan worden of je het nu leuk vindt of niet. Maar ook heeft laten zien dat je sommige beren maar beter kan negeren of met een grote boog om heen kan gaan. Dingen los moet laten of niet te lang bij stil moet staan, omdat je er zo ongelukkig van wordt. Maar als de beer toch iets te groot was of de muur had ik proberen te beklimmen en ik was al een paar keer naar beneden gedonderd, dan was hij daar samen met mijn moeder waar ik dan even bij kon uithuilen.

Dit alles heeft het me op mijn 24ste al gebracht waar ik nu ben. Ik wist nooit waar ik goed in was. Ik wist nooit wat ik kon. Door gelukkig te zijn met mezelf en eens verder te kijken naar wat ik had in plaats van wat een ander had ontdekte ik waar ik goed in was. Dus loop je nu tegen een muur aan en ben je hem aan het afbrokkelen, maar gaat het je niet snel genoeg? Vecht je tegen iets waarvan je eigenlijk niet weet of het verspilde energie is of dat dit echt is wat je wil? Luister je altijd naar wat andere zeggen in plaats van wat jij nu eens wil? Ga er dan eens een avond over nadenken. Ga een taart bakken die een uur in de oven moet en ga voor het raampje zitten. En denk er eens over na wat jij wil en waar jij gelukkig van wordt. Want de enige die zichzelf gelukkig kan maken dat ben jij. Heb je het idee dat jij de enige bent die constant in het leven faalt? Geloof me dat is niet zo. En als het wel zo is, wees dan trots dat jou doorzettingsvermogen je ergens brengt. Dat je straks weet hoe je voor jezelf of voor iemand moet vechten. Dat je weet wat hard werken is. Dat je van succeservaringen intens kan genieten, omdat je weet hoe de weg erna toe was. Sta eens stil bij wat je allemaal wel hebt in plaats van wat je allemaal niet hebt. Falen is niet erg, daar wordt je groot van en sterk. Je weet hoe het de volgende keer niet moet en dat weet een ander niet. En als je dan die muur hebt afgebroken, de beer hebt overwonnen en je eindelijk bent waar je wilt zijn. Dan heb je energie nodig en die vind jij hier op mijn blog. Want liefde gaat door de maag. 

Voor 2 personen

 

Ingrediënten

Aubergine
Pijnboompitten
Cherrytomaten
Feta
Basilicum
Olijfolie
Zout

 

2 grote
65 gram
400 gram
200 gram
15 gram
3 eetlepels

Benodigdheden

Vergiet
Grillpan
Koekenpan
Bakje
Keukenpapier
Mengkom
Kwastje

Bereiding

  1. Snij de aubergine in dikke plakken en bestrooi ze met zout
  2. Zet in het vergiet en laat ze uitlekken voor 15 min
  3. Halveer ondertussen de tomaatjes en bak de pijnboompitten in de koekenpan goudbruin
  4. Meng de tomaatjes met de pijnboompitten en verkruimel de feta erboven
  5. Scheur de blaadjes van de basilicum in kleine stukje en meng dit ook de tomaatjes
  6. Verwarm de grillpan & doe de olijfolie in een bakje
  7. Dep de aubergines met keukenpapier
  8. Bestrijk de aubergines met een olijfolie
  9. Grill ze aan beide kanten 4 minuten
  10. Leg ze op een bord en schep er dan het tomaatjes mengsel overheen.