Garlic Bread

26 juli 2015


Vandaag zat ik in de trein van Groningen naar mijn ouders. Een ritje van zo'n 2 uur en 46 minuten. Dit ritje heb ik het eerste jaar van mijn studie elk weekend gemaakt. Daar zat ik dan op vrijdagmiddag. Met alle eerste jaar studenten in de trein om 4 uur. Bepakt en bezakt. Toen ik in Groningen ging studeren, zijn al mijn spullen verhuisd. Er bleef niks over. Mijn kamer thuis was na een week omgetoverd tot omkleedhok annex rommelhok. Er stond nog een bed waar ik kon slapen, maar dat was het ook wel. Dus alles moest mee. Eerst nam ik elke keer een veel te grote koffer mee. Dan zat ik daar met die grote koffer boven mijn hoofd.

Bang dat hij bij elke bocht op mijn hoofd zou vallen of nog erger bij de gene naast of tegenover me.  Na 2 maanden en dus 8 keer op en neer kwam ik erachter dat die koffer helemaal niet handig was. En dus werd ik hip met mijn logeertas. Geen laptop mee dus geen gesleep met kabels en laptoptassen. Maar gewoon één tas waar alles in kan. Makkelijk, handig en praktisch bij snelle overstappen. Op zondag was het een drama om terug te komen. Ik treinde er zelfs graag 10 minuten voor om, zodat ik maar kon zitten. Als je in Amersfoort opstapte dan kon je eigenlijk al je zitplek vergeten. Als je 1.5 uur moet staan, nou daar word je gewoon niet gelukkig van. Voor de mensen die uit de richting van Deventer kwamen en dus in Zwolle moesten overstappen was het helemaal een drama. Op een gegeven moment stuurde de NS je zelfs weg uit de eerste klas. Daar waren mega veel stoelen vrij en wij als arme studentjes zaten dan op de grond. Gewoon te belachelijk voor woorden. Nu 5 jaar later, snapt de NS blijkbaar nog steeds niet dat ze langere treinen moeten inzetten op bepaalde stukken. Ik hoor namelijk studiegenootjes nog wel eens klagen.

Maar vanochtend was ik vol goede hoop in de trein gestapt, in de stilte coupé. Waar ik anders wel drie of vier keer per reis moet zeggen "sssst" of "mag ik u erop wijzen dat u in de stilte coupé zit" hoefde dat vandaag niet. Daar zat ik dan heerlijk mijn boekje te lezen. Zegt de vrouw tegenover mij opeens, 'wil je een zakdoekje ofzo'. Dus ik kijk haar semi-verbaasd aan en fluister terug "nee dank u". Nou zegt ze weer zo hard "ik heb er wel één voor je". Mijn hoofd vulde zich met woorden en toen keek ik opzij. En zag ik dat mannetje op het raam die zijn vinger tegen zijn mond hield en dacht ik dit is de discussie niet waard. Ik kan haar wel gaan uitleggen dat ik net van buiten kom en vreselijke hooikoorts heb. Ik kan mijn neus snuiten, maar dan komt er niks uit. Het is een reflex van benauwdheid, maar bedankt dat u mij even belachelijk moet maken, met iets waar ik niks aan kan doen. Misschien moet u dat meisje naast ons, met die 4 paar tassen en kuch alsof ze 4 maanden in de kroeg heeft gestaan een spuugbakje aanbieden voor haar roggels. Als u mij nu even 20 min geeft dan zijn alle symptomen weg. Ik snap dat u geen 20 minuten heeft, want dan moet u er misschien uit. Toch ga ik door met mijn neus ophalen net zolang totdat u uitstapt gewoon om u dwars te zitten. Natuurlijk had ik dit allemaal willen zeggen, maar dan had de hele coupé mee kunnen luisteren en dat had ik u niet gegund. Dus zei ik  na "nee dank u" niks meer en focuste op mijn boekje. Toch moet ik eerlijk toegeven dat ik nog wel even 20 keer expres mijn neus heb opgehaald en zag haar dan lekker geïrriteerd kijken. Zo ik zou u krijgen. 

Op de terugreis had ik de beste reis ooit. Ik ging namelijk terug met de auto. Mijn eigen muziek heel hard aan, Gas op de plank en op naar huis. Wat nu 2 uur en 46 minuten?! Met de auto is het 1 uur en 36 minuten, geen mensen die je aanspreken over hoe je snuft, alleen veel oude grijze hoofden die het bord 130 hebben gemist. Maar ach zolang ze aan de rechter kant blijven rijden, hebben alleen de rechter mensen er last van. Toch moet ik ook hier wel een puntje aanspannen waar ik me als weggebruiker aan erger. Als je de afslag neemt die nog 800m duurt ga dan niet van 130 naar 90 want dat is echt levensgevaarlijk. Probeer ook niet met 50 km/h de snelweg op te komen, want dat is nog bijna erger dan dat acute afremmen. Vroeger was mijn vraag altijd "Papa, hoe ontstaan er files". Dan zijn mijn papa altijd "die ontstaan door mensen die niet de goede snelheid rijden". Toen dacht ik altijd "huh er staan toch overal borden?". Maar nu ik zelf rijd zie ik dat sommige mensen hun rijbewijs bij een pakje boter hebben gekregen ( uitspraak van mijn moeder ). Bij ons in het bos staan blauwe vierkante borden met snelheden erop. Dit zijn advies snelheden, maar veel mensen gaan na zo'n bord pontificaal op de rem. Levensgevaarlijk en erg irritant. Met andere woorden ik had even een gerechtje nodig, dat als ik alleen mijn mond open deed niemand meer met me wilde praten. Met dit knoflookbroodje blijft iedereen voor ongeveer 3 minuten uit jou buurt. Drie minuten dat jij van dit heerlijke broodje kan genieten in stilte.  

Voor 3 broodjes*
* Het broodje is gebaseerd op een broodje van het foodfestival. De foto's die gebruikt zijn in deze blog zijn alleen thuis gemaakt van een eigen gemaakt broodje en zijn dus niet op een foodfestival gemaakt. 

 

Ingrediënten

Liefde & passie brood Rogge
Ongezouten boter
Knoflook
Philadepelphia Kruiden
Komkommer
Rode ui

 

1
60 gram
2 teentjes
1 bakje
1

Benodigdheden

Koekenpan
Bakje
Knoflookpers

Bereiding

  1. Pers de knoflook en meng deze met de ongezouten boter
  2. Snij de komkommer in kleine stukjes en snipper de uit 
  3. Snij het brood horizontaal door zodat je 3 ronde plakken krijgt
  4. Zet de pan op het vuur en schep 1/3 van de boter met de knoflook erin
  5. Leg het brood op zijn kop op de boter en bak voor 2-3 minuten
  6. Besmeer nu de gebakken kant met 1/3 van de philedadelphia  en bestrooi met komkommer en ui

Eet smakelijk!