31 januari 2016


Deze week was een bijzondere week. Als ik al dacht dat ik vorige week in een emotionele rollercoaster zat, dan zat ik deze week in een rollercoaster die zorgde voor cultuurshocks. Van afscheid nemen tot een bezoek aan mijn oude stageschool, van een klapband met de auto tot in de college banken. Ondertussen ging ik nog naar de dokter en bezocht ik de kapper. Maar laten we bij het begin beginnen. Afgelopen maandag was mijn allerlaatste dag op stage.

Lees Meer...
26 januari 2016


Zonvakanties. Hier in huis altijd een punt van discussie. Ik wil graag naar de zon. In de buurt moet een zwembad zitten een stadje waar we gezellig kunnen eten en een redelijk appartement. Het liefst moet deze vakantie plaats vinden in niet al te overbevolkte gebieden met veel Nederlanders en schreeuwende kinderen. Die zie ik namelijk het hele jaar al genoeg. Aangezien ik een juffen gen heb, wordt deze geactiveerd met zeurende, brutale niet opgevoede kinderen. Niet verstandig dus. Al jaren gaan we naar Griekenland. Niet alleen omdat je er goed kan eten en het land gastvrij is, maar vooral omdat het reizen er naar toe goedkoop is en niet overbevolkt.

Lees Meer...
22 januari 2016


Dat was het dan. Alle tafeltjes en stoeltjes zijn opgestapeld en er is gisteren nog even goed schoongemaakt. Maandag neem ik het laatste deel van de Cito af en heb ik mijn eindbeoordelingsgesprek. Dan is het klaar, finito. Ik heb er buikpijn van. De emotionele rollercoaster waar ik in zat is gestopt. Op zijn kop in een looping. Ik kan even niet verder, maar ik wil er eigenlijk wel uit. Het lukt me niet. Eigenlijk ben ik altijd heel goed in afscheid nemen, maar dit valt me zwaar. Huilende kinderen en huilende moeders. Complimenten en lieve kaartjes die bij de cadeaus zaten die ik 's avonds uitpakte, zorgde ervoor dat ik het ook niet meer droog hield. Even huilen en toen weer doorgaan. Ten minste dat was wat ik dacht.

Lees Meer...
20 januari 2016


Een emotionele rollercoaster. Dat is waar ik de afgelopen dagen in zit. Het blijde nieuws dat ik workshops mag geven wordt overstemd door het afscheid dat ik van mijn leerlingen moet gaan nemen. Ik kreeg vorige week al buikpijn toen ik mijn kasten aan het opruimen was. Het afscheid komt nu wel heel dichtbij. Maandag gingen we de tafeltjes leegruimen. Ik ben op een gegeven moment, maar even weggelopen. Ik kon namelijk nauwelijks mijn tranen bedwingen. Vandaag gaan we tafels en stoelen omwisselen, zodat een aantal leerlingen de rest van het jaar op de goede stoel en tafelhoogte zullen zitten. De kinderen zelf lijken er nauwelijks last van te hebben. 

Lees Meer...
17 januari 2016


Afvallen. Ik heb er al eerder eens over geblogd, maar nu was het toch echt menens. De grens was meer dan overschreden en er moest actie ondernomen worden. Hier kwam ik alleen achter halverwege december. Ik deed toen een poging om rigoureus af te vallen, maar dit liep uit op een totaal fiasco. Ik nam dus het voornemen om af te gaan vallen na mijn verjaardag. Dat is dus na kerst en na oud&nieuw. Tot die tijd geen weegschaal en niet opletten op wat ik at. Gewoon genieten en eten. Maar na mijn verjaardag werd het toch echt tijd om eens orde op zaken te stellen. Er moest dramatisch afgevallen worden. Niet 1 niet 2 nee 5 of 6 kilo. Hoe ik dat ging bewerkstelligen?

Lees Meer...
12 januari 2016


Soms denk je dat je een dag niet hebt, maar ik heb gewoon twee weken mijn dag niet. Mijn avontuur van vorige week hebben jullie kunnen lezen. Op dinsdag stond ik heel netjes op het station. Het was hier zo'n ijsbaan dat autorijden niet verantwoord was. Dus ik om 5.50 mijn wekker gezet. En om 6.15 stond ik op het station. Snel de trein gepakt naar het hoofdstation om er daar achter te komen dat de trein niet reed. Woensdag ben ik toch even op en neer gegaan. Ik moest mijn portfolio printen. Autorijden was nog steeds niet echt verantwoord en dus ging ik met het openbaar vervoer. Een kleine anderhalf uur verder was ik eindelijk op stage. Snel printen om vervolgens een whatsapp te krijgen dat ik naar huis moest komen, want er was weer een code rood afgegeven. Een dikke laag ijs heeft Groningen dus 3 dagen geteisterd, want no way dat donderdag de scholen open ging. Het school plein was één grote ijsbaan en het was dan ook niet verantwoord om de kids naar school te laten komen. Maar ik dacht dat het tij gekeerd was. Zondag heb ik nog even mijn auto gestart om te kijken of hij de kou had overleefd. Toen was dit nog zo, maar maandagochtend deed hij helemaal niks meer. 

Lees Meer...
10 januari 2016


Vijfentwintig jaar. Het lijkt helemaal niks, maar als ik zeg dat ik vandaag een kwart eeuw ben geworden dan klinkt het toch al een stuk ouder. In het eerste kwart van de 19e eeuw hadden we al een wereldoorlog gehad, veranderde de gehele sociëteit in Engeland. Met andere woorden 25 jaar lijkt jong, maar toch heb je al wat levensbepalende beslissingen genomen. Zo koos ik op mijn 15e een vakkenpakket die achteraf gezien goed bij me paste, maar waar ik niks meer mee heb gedaan. Koos ik op mijn 19e een studie die achteraf helemaal niet bij me paste, maar waar ik wel de allerliefste vriendinnetjes ooit aan over heb gehouden. Op mijn 22ste besloot ik om een andere studie te gaan doen. De beste keuze uit mijn leven tot nu toe.

Lees Meer...
7 januari 2016


Daar zit ik dan. Op de bank thuis niks te doen. Het is koud, het is glad en de scholen zijn dicht. Na mijn avontuur van maandag heb ik dinsdag nog een poging gedaan om op stage te komen. Die poging mislukte finaal. Ik was om 10 voor 6 opgestaan. Ik dacht ik bekijk het nieuws en de straat even en dan beslis ik of ik met de auto ga of met de trein. Toen ik het nieuws zag had ik al snel besloten om met de trein te gaan. Dus moest ik opschieten. Bij ons in huis wil je ook wel opschieten, want wij hebben overal enkel glas. De enige plekken waar het warm is, zijn de huiskamer en onder de dekens in de slaapkamer.

Lees Meer...
4 januari 2016


Winterwonderland. Dat is het nu in Groningen. Alles is wit, het sneeuwt en niet te vergeten het is heel koud. Na twee weken om 3 uur 's nachts naar bed gaan, was het sowieso al een ramp om eerder naar bed te gaan, maar met het verwachtte weer was het nog erger. Dus na uren woelen en het half 2 zien worden viel ik denk ik zomaar in slaap. Ondertussen had ik al een beetje last van spanning, want ik en sneeuw is een hele goede combi, maar ik en rijden door de sneeuw is een dramatische combi.

Lees Meer...
31 december 2015


Daar sta je dan met je 200 lichtjes al meer dan drie weken bij ons in huis. Vandaag is de laatste dag dat je er zo mooi versiert bij staat. Je takken beginnen te hangen Je naalden vallen op de grond als ik je aanraak. Toch probeer je recht op te staan en de ballen die aan je takken hangen zo goed mogelijk te ondersteunen. Jij zorgt ervoor dat er drie weken lang kerst in huis is. Een beetje licht in de duisternis. Een duisternis die steeds dichter bij komt, die onoverkoombaar blijkt te zijn. Een duisternis die ons begint in te halen. Die er nu ook zal zijn in de lente, de zomer en de herfst. Jij met je 200 lichtjes doet een poging om een beetje die duisternis op te lichten. Er hebben pakjes bij je stam gelegen. Je broer die ergens anders staat heeft ook nog een kerststal staan aan zijn voeten. Allemaal om ons te laten zien wat duisternis ons brengt. Dat je hoop moet hebben op het licht dat komen gaat en niet bang zijn voor de donkere deken die ons nu onthuld

Lees Meer...